Het is nu bijna 6 uur savonds. Team 1013 zit inmiddels al gedoucht in de lounch van het hotel. Team 1012 is er nog niet. Wij hebben de finish gefotografeert en team 1012 is naar het podium geweest om te fotograferen. Contact is aldoor lastig en nu ook. We wachten gewoon af. Op dit moment voel ik een cultuur schok opkomen. We hebben twee weken in een tent geslapen op de meest heerlijke plaatsen. Nu zijn we in ons hotel, luxe overal voorhanden. Maar wat is nou fijner. Ik kies voor het buiten leven. Afgelopen nacht was het nog warm, dus lekker op mijn slaapzak geslapen, en naar de sterrenhemel gekeken. Daar kan het plafond van mijn hotelkamer toch niet tegen op? Het is niet alleen de geest, ook mijn lichaam zit nog tussen twee werelden. We zijn wel al in de nieuwe wereld aangekomen, maar mijn lichaam voelt nog aan alsof ik buiten ben. “Somewhere out there”. Het hotel is heerlijk, douchen vooral. Maar nu voel ik mijn hele lichaam. Die moet ook nog wennen. Ik was trouwens bang dat met het douchen mijn gebruinde tint de afvoer in zou spoelen. Nu is er wel veel bruin en grijs stof door de afvoer gegaan, maar gelukkig heb ik mijn kleur nog.

Je hoeft niet eerste te zijn om de show te stelen. Letterlijk werd de show van de Mini’s gestolen door Robby Gordon. Terwijl alle Mini’s bij elkaar opgesteld stonden, met een kleine ruimte in het midden voor auto’s die erdoor moesten, kwam Robby Gordon aanrijden en zette met veel gebrul zijn auto tussen de Mini’s. En alsof het afgesproken was, kwam Bob, één van de mensen van Gordon speed racing, met de auto van Nasser Al Attiya en zette deze voor de Mini’s. Op dat moment komt de TV ploeg om Robby te interviewen. Als de verslaggeven aan Robby vraagt wat hij van de Mini’s vind, antwoord Robby: "MINI’S ARE FOR GIRLS" doelend op de coureurs, die de Dakar wel gewonnen hebben, maar niet de show!

In de laatste paar dagen is nog veel gebeurd. Hans Jos Liefhebber die een rugblessure heeft opgelopen. Ook Peter van der Kolk loopt een rugblessure op. En een groot aantal Nederlandse rijders heeft een plaats in de top drie binnen hun klasse. Tijdens de finish is het een grote drukte. Heel veel Peruanen lopen gewoon de finish plaats op en juigen voor iedereen die langs komt. In deze drukte kom ik de Rus tegen die wij twee dagen geleden geholpen hebben om uit de duinen te komen. Ik zeg hem gedag en hij begroet mij als een kamaraat die hij in jaren niet gezien heeft. Ik lach en het is een weergave van de hele sfeer hier.Iederéén is vrolijk. Mijn russische vriend probeert nog wat te vertellen in Russisch – Engels,of misschien is het Engels – Russisch? Net als ik de hoop opgeef komt Vladimir Chaquin aanlopen, de kampioen van de Kamazen van de afgelopen jaren. Mijn Russische vriend loopt op hem af, geeft hem een hand, en ze gaan samen poseren voor een foto. Met een leuk detail. Normaal zijn de Russen slecht benaderbaar. Maar na het slepen van onze Rus, is het ijs gebroken.

Russische vriend met Vladimir Chaquin